Posted on

Suzanne neemt je mee, het noodlot tegemoet

Suzanne fladdert. Alle kanten op, behalve de goede.

Recensie Suzanne ~ 4,5 sterren

suzanne1

Bij het horen van de filmtitel Suzanne hoor je ongetwijfeld het gelijknamige lied van Leonard Cohen in je hoofd. Die song was dan ook een inspiratiebron voor de jonge regisseuse Katell Quillévéré. Ze maakte van haar hoofdpersoon Suzanne een antiheld.   Het is een gedurfd stukje cinema en breekt voor een deel met de traditie van de Franse film. Waar die films meer dan eens tergend traag voortkabbelen en vooral uitblinken in het uitdiepen van karakters en emoties – denk bijvoorbeeld aan Il Y A Longtemps Que Je T’Aime – gebeurt in Suzanne het tegenovergestelde. Het leven van Suzanne passeert in een noodvaart. En dat is ook precies de manier waarop Suzanne leeft.   Het zal je maar overkomen: je vrouw overlijdt op haar 32e en laat je achter met twee jonge dochtertjes. Het overkomt vader Nicolas, een vrachtwagenchauffeur, die het flink voor de kiezen krijgt met zijn meiden Maria en Suzanne.

Suzanne2

De zusjes lunchen met hun vader bij het graf van hun moeder. Ze lachen en kibbelen wat af en tien jaar later jagen ze samen op jongens. Vader is veel op de weg. Dus is er veel vrijheid voor de kids om het zelf uit te zoeken. Suzanne raakt op haar 19e in verwachting, geen idee van wie. Ze wil het kindje houden, zonder al te veel stil te staan bij de consequenties. Tot frustratie van haar innemende vader.   Bij het paardenrennen wordt ze verliefd op een louche type uit Marseille, Julien. Ze besluiten er samen vandoor te gaan. Zonder haar zoontje Charlie, die inmiddels op de basisschool zit. Die blijft bij haar zus en vader. Wanneer Suzanne al een paar jaar niets meer van zich heeft laten horen, blijkt Charlie al ondergebracht bij een pleeggezin.

suzanne

Suzanne zien we pas weer terug in de gevangenis. Ze krijgt na inbraak en mishandeling vijf jaar cel. Julien is gevlucht. Foto’s van Charlie hoeft Suzanne niet te zien; ze is vervreemd van haar familie. Ze kiest er na haar vrijlating voor om met Julien te emigreren naar Marokko. Is het domheid, blindheid of domweg katharsis? Een noodlottig einde blijft Suzanne bespaard: na haar vele omzwervingen blijkt familie toch de sterkste band voor het leven.

suzanne4

Het is een meeslepend verhaal, in beelden en met een al even fraaie soundtrack. De vaart zit er goed in en daarom blijft de film boeien. Nadeel is dat het geheel soms wat fragmentarisch aandoet en een aantal beslissingen wat té snel en ondoorgrondelijk is. Het vele wisselen van perspectieven en de grote sprongen in de tijd houden de interesse echter vast en het verhaal levendig.

One response to “Suzanne neemt je mee, het noodlot tegemoet

  1. Jurr ⋅

    Ik hoorde bij de filmtitel meteen het lied van VOF De Kunst in mijn hoofd. Val je dan even door de mand…🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s