Posted on

Last man standing

boogiemanRaboploeg stopt. Boogerd bekent. Tijd voor een wielerblog. De pijn van de Hollandse wielerliefhebber is inmiddels ondraaglijk geworden, door alle ‘kleine beetjes informatie’, zoals Bauke Mollema dat noemt. Ook Lars Boom hoopt dat het nu afgelopen is.

Kan iemand ook even een Belgische ploeg opblazen ofzo, alsjeblieft?

Los van het feit dat Rabo jonge renners een kans op een schone sport afpakt én de fans decennia aan herinneringen, doet dit de bank zelf bepaald geen goed. Niet opstaan en de wielersport vooruit helpen, maar in de ellende storten. Nieuw bloed betaalt de prijs voor vervuild bloed uit een corrupte tijd van slechte tests en matige moraal. Weg nalatenschap.

Er zijn vele trieste verhalen te vertellen in het wielrennen. Maar de meest schrijnende aller tijden is nú gaande rondom Neerlands trots. Want de misère van de oranje fietsbrigade raakt ons allemaal. Hoé trots waren we  met het machtsvertoon van onze jongens vooraan in het peloton in het hooggebergte toen Rasmussen de Tour zou gaan winnen of toen Boogerd soleerde naar La Plagne.

Geen Rabo-probleem
Het is vaak lastig praten met azijnpissende Nederlanders en mensen die kwaad willen zien. Maar het dope probleem is van de héle sport, niet van Rabo. Want ja, je bent topsporter en wilt meedoen om de prijzen en ja, je moet ervan rond zien te komen. Rabobank was zo knullig zich op te stellen als kind van de rekening en te stoppen – veel te laat en zonder eerst het hele verhaal naar buiten te brengen. Het staat nu symbool voor deze periode,  pal naast Armstrong. Het kan niet meer verder. Geen hoop.

Een complete ploeg die er zó slecht op staat, wie had dat voorzien? Er zijn renners die voor eeuwig met doping verbonden zijn (Riccò en de doe-het-zelf-transfusie, Vino en de bloeddope en uiteraard Armstrong de Grootverbruiker). Maar hun ploegen bleven vaak buiten schot of rijden zelfs nog rond in het peloton. Of zijn reeds vergeten na een kort en heftig incident. Van alle dubieuze ploegen heeft Rabobank nu de meest verwerpelijke naam, alleen nog overtroffen door Festina.

Structureel was het dope-gebruik in de ploeg nooit, is de heersende stelling. Óók volgens onze gevallen helden die bekenden. Keer op keer zijn het individuele beslissingen van renners. Wilde je er niet aan beginnen, raakte het je nooit – zie Matthé Pronk. Toch heeft Rabobank de zaken oneindig verergerd voor zichzelf door de stekker eruit te trekken.

Voor altijd gitzwart
Natuurlijk moet eerst gezegd worden wat iedereen al weet. Dat het een gitzwarte periode was in het wielrennen. Dat het een wereld was van slikken of stikken. En dat er onderweg onvergeeflijk verkeerde keuzes zijn gemaakt. Maar dan nog kan Rabo nooit meer verder. Hollandse trots kan niet meer opgepoetst. Voor altijd gitzwart.

Garmin stapte over de problematiek heen. Want David Millar stapte er overheen. Rabo kon dat nooit. Juist door geen openheid, alle suggesties en de voortdurende journalistieke onderzoeken lijdt de naam meer gezichtsverlies dan ooit. Lance was te laat met bekennen, Rabo het allerlaatst. Het werd een Hollandse heksenjacht.

Maar zie Millar. En zie ‘Blanco’, het Rabo zonder naam. Het oranje zonder kleur. Er ís licht aan het eind van de tunnel. En nú kunnen we laten zien dat we echt het talent hebben in Nederland om mee te doen en af en toe eens te winnen. Schoon.

Juist nu Blanco sympathie opwekt, de schone sport voorstaat met frisse renners en op die manier zo kort in het wielerjaar al meer wint dan Rabo ooit tevoren in deze periode, verliest Rabo alles. Rabo zal nooit winnen en nooit gewonnen hebben. Voor altijd verliezer.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s